Sprężone powietrze jest doprowadzane kolejno do przestrzeni za tłokiem, i przestrzeni przed tłokiem. Ruchy tłoka powodują bezpośrednie otwieranie lub zamykanie otworu wylotowego. Dopływ powietrza może być sterowany płytkowym zaworem.
Młot zasilany jest sprężonym powietrzem, dostarczanym elastycznymi przewodami ciśnieniowymi z kompresora. Kompresor (sprężarka) napędzana może być silnikiem Diesla, w mniejszych młotach końcówka tłoka jest poruszana przez silnik elektryczny.

Pierwszym urządzeniem wykorzystującym do pracy sprężone powietrze, był pneumatyczny kafar, skonstruowany w Anglii w roku 1846. Jego twórcami byli Soutter i Hammond.
W roku 1861 Germain Sommeiller zbudował potężne urządzenie służące do drążenia tuneli, w którym również do napędu użył sprężonego powietrza.

Za twórcę młota pneumatycznego takiego, jaki znamy dzisiaj, uchodzi włoski inżynier Ernesto Curti. Skonstruował go w 1900 roku. Urządzenie szybko zrobiło karierę na placach budowy.
Z biegiem lat pierwowzór Curtiego udoskonalono, montując amortyzatory uchwytów zmniejszające wibracje oraz osłony przeciwhałasowe.
Pomimo tych udoskonaleń, jest to bardzo głośne urządzenie - podczas jego pracy wytwarzany jest dźwięk o poziomie natężenia 130 dB. Ponadto młot pneumatyczny może powodować zaburzenia w układzie nerwowym i mięśniowo-szkieletowym (np. zapalenie stawów) operatora.